छबी

श्वास नवे नवे...
आठवणी जुन्या जुन्या...
 नव्या - जुन्याचा खेळ 
संपता संपेना
भेट कधी घडे 
हे ही न उलगडे
कसं सावरु तुझ्या आठवणीच्या सरीना
चिंब होऊनही एक थेंब ओघळतो जसा निखारा लालबुंद..
 चटका उरी दाबून राखेची वाट पाहता अजून तिथच थिजलेली,
मी एकाकी....
वचन दिले दूर असू तेव्हा सूर्य चंद्र तारे,आकाश,सागर यांच्या नजरेने भेटू... 
आज ती नजर भिरभिरे सागरकिनारी, आकाशात, चंद्र - तारकांत,सूर्योदय सूर्यास्तात ! 
कुठे गवसेना अस्तिव....
 होते भास वास्तवाचे.... 
रिते मन, रिते घर, रिते अंगण.
सुने सुने तुझ्यावाचून सारे क्षण...
हे क्षण वेचताना, हृदय साक्ष देई...
जोवर असेन मी ......असेल त्याची छबी माझ्यासवे ......

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

वेड

इमेज
 प्रिय दुष्ट (प्री... फ्रूट अँड नट) मंद वाऱ्याची झुळूक यावी....अवचित पावसाची सर यावी तशी तुझी आमच्या आयुष्यात आलीस. खरं तर त्यावेळी आम्ही दोघंही एका वेगळ्याच फेऱ्यात अडकलो होतो. पल्लू आमच्यापासून दुरावली होती, त्यात अनेक उपचार करूनही आमचे इप्सित साध्य होत नव्हते. शरीराने-मनाने दोघेही थकलो होतो. सर्वांसाठी चेहऱ्यावर हसरा मुखवटा धारण केलेला... मुखवट्यामागे आर्त वेदना जी फक्त आमच्याही नकळत आम्ही दाबलेली... अश्या काळात तू अवतरलीस आमची कन्या म्हणून.. माझी दुष्ट... यांची बेटा...! तुझे मम्मा म्हणणे माझ्यातल्या आईला सुखावणारे होते. यांच्याशी प्रत्येक कामात सल्ला- मसलत,चर्चा व्हायच्या... गावी जाण्यापासून ते गुंतवणुकीपर्यंत ...! तू जेव्हा जेव्हा अंधेरीच्या घरी यायचीस तेव्हा तेव्हा निघताना तुला नेहमी आम्ही थांबवावे असे वाटे..पण नाही थांबवायचो... तू तुझ्या काळाचौकीच्या घरी जावीस इथे गुंतू नयेस असे वाटायचे. तुझ्या घरच्यापासून तोडणे आम्हाला नको होते. आम्ही खूप प्रयत्न केले की तू आमच्यापासून दूर व्हावीस.. पण जितके आम्ही तुला तुझ्या पालकांकडे ढकलत होतो तेवढीच तू आमच्याकडे ओ...
अधिक वाचा

आये ऽऽऽऽऽ

 उंच.. शिडशिडीत काटक बांधा ,उन्हातान्हात राबून रापलेला चेहरा ...  पहाडी आवाज पण त्यातही एक गोडवा ... सर्वांवर प्रेम करणारी ,सदैव प्रसन्नचित्त असणारी हि आमची आये ..... नाव सौ. काशीबाई भाऊ लाड .. मे महिन्याच्या सुट्टीत आम्ही येणार म्हणून वाटेकडे डोळे लावून बसायची .... ज्या दिवशी आम्ही येतोय  हे कळले कि हातातले काम टाकून धावत 'माझी पोरा इली'.. असं म्हणत आंब्याच्या झाडापर्यंत येई .भाकर-तुकडा अंगावरून ओवाळून पायांना व डोळ्यांना पाणी लावल्यानंतरच घरात प्रवेश मिळे. आजोळी गेल्यावर या सर्व आठवणी एक-एक  करून डोळ्यांसमोर चित्रपटासारख्या सरकत जातात...कधीकाळी माणसांचा राबता असलेले सुनं-सुनं घर आता  माणसांना शोधते असं वाटते. लग्नानंतर दरवर्षी गणपतीला धावती भेट केवळ आणि फक्त केवळ तिच्यासाठी मी आवर्जून जाते. शाळेत असताना कवयित्री शांता शेळके यांची 'पैठणी' कविता खूप  भावली होती ... त्या पैठणीतून आजीचे भावविश्व जसे उलगडले तसे आजोळच्या घरी जाताना माझ्या आजीचे भावविश्व उलगडू लागते. आये आत्ता जरी हयात नसली तरी तिचा वावर घरभर जाणवतो..तिची एक-एक आठवण मनाला ती तिथे असल्याची साक्ष ...
अधिक वाचा

प्रेमाची गोष्ट

खरंच प्रेम चौकटीत बसू शकेल का? नक्कीच नाही प्रत्येकाच्या प्रेमाच्या व्याख्या वेगवेगळ्या... आज मागे वळून पाहताना आपल्या नात्याची गुंफण नियतीने किती नकळतपणे गुंफली हे दोघांनाही कळलं नाही. एक मात्र नक्की आपल्याला बऱ्याचदा या नात्याने स्वभावातील वेगवेगळे पैलू दाखवून दिले. लग्नानंतर ही मित्र-मैत्रिणीचं नातं कायम राहिलं.. नवरा बायकोच नातं तर होतं पण मैत्रीचं नातं दृढ होत गेलं. नातं कोणतंही असो त्याला विश्वासाचा पाया मजबूत असावा लागतो. तसा विश्वास आपल्या नात्यात होता म्हणूनच ते कधी तकलादू ठरलं नाही.  उगवणारा प्रत्येक दिवस आठवण घेऊन उगवतो. सूर्याला पाहताना, चंद्राला पाहताना, आपल्या नेहमीच्या रस्त्याने प्रवास करताना क्षणोक्षणी आठवणी हळू हळू धुकं पसरावे तश्या पसरतात. एक गोष्ट मात्र नक्की या धुक्यात बाकी सर्व हरवते पण तुमची छबी मात्र स्पष्ट मूर्त असते. गेल्या पाच वर्षांत खूप काही बदललं असले तरी एक गोष्ट बदलली नाही ती म्हणजे तुमचा हसरा चेहरा.. दुःखात असते तेव्हा उभारी देतो. आनंदात असते तेव्हा प्रेरित करतो. मुळात तुमचा स्वभाव तसाच होता. माझ्या मनात काय चाललं हे न सांगताही कळायचे. एकमेकांच्या नज...
अधिक वाचा