स्पंदने

श्वास नवे नवे... आठवणी जुन्या जुन्या...  नव्या - जुन्याचा खेळ  संपता संपेना भेट कधी घडे  हे ही न उलगडे कसं सावरु तुझ्या आठवणीच्या सरीना चिंब होऊनही एक थेंब ओघळतो जसा निखारा लालबुंद..  चटका उरी दाबून राखेची वाट पाहता अजून तिथच थिजलेली, मी एकाकी.... वचन दिले दूर असू तेव्हा सूर्य चंद्र तारे,आकाश,सागर यांच्या नजरेने भेटू...  आज ती नजर भिरभिरे सागरकिनारी, आकाशात, चंद्र - तारकांत,सूर्योदय सूर्यास्तात !  कुठे गवसेना अस्तिव....  होते भास वास्तवाचे....  रिते मन, रिते घर, रिते अंगण. सुने सुने तुझ्यावाचून सारे क्षण... हे क्षण वेचताना, हृदय साक्ष देई... जोवर असेन मी ......असेल त्याची छबी माझ्यासवे ......

 प्रिय दुष्ट (प्री... फ्रूट अँड नट) मंद वाऱ्याची झुळूक यावी....अवचित पावसाची सर यावी तशी तुझी आमच्या आयुष्यात आलीस. खरं तर त्यावेळी आम्ही दोघंही एका वेगळ्याच फेऱ्यात अडकलो होतो. पल्लू आमच्यापासून दुरावली होती, त्यात अनेक उपचार करूनही आमचे इप्सित साध्य होत नव्हते. शरीराने-मनाने दोघेही थकलो होतो. सर्वांसाठी चेहऱ्यावर हसरा मुखवटा धारण केलेला... मुखवट्यामागे आर्त वेदना जी फक्त आमच्याही नकळत आम्ही दाबलेली... अश्या काळात तू अवतरलीस आमची कन्या म्हणून.. माझी दुष्ट... यांची बेटा...! तुझे मम्मा म्हणणे माझ्यातल्या आईला सुखावणारे होते. यांच्याशी प्रत्येक कामात सल्ला- मसलत,चर्चा व्हायच्या... गावी जाण्यापासून ते गुंतवणुकीपर्यंत ...! तू जेव्हा जेव्हा अंधेरीच्या घरी यायचीस तेव्हा तेव्हा निघताना तुला नेहमी आम्ही थांबवावे असे वाटे..पण नाही थांबवायचो... तू तुझ्या काळाचौकीच्या घरी जावीस इथे गुंतू नयेस असे वाटायचे. तुझ्या घरच्यापासून तोडणे आम्हाला नको होते. आम्ही खूप प्रयत्न केले की तू आमच्यापासून दूर व्हावीस.. पण जितके आम्ही तुला तुझ्या पालकांकडे ढकलत होतो तेवढीच तू आमच्याकडे ओ...