परिवर्तन

'परिवर्तन'..... हा निसर्गाचा नियम.....परिवर्तनाचे उत्सव होणे हे पर्यायाने आलेच ! 
निसर्ग हे उत्सव आपल्या मनासारखे साजरे करतोय...!! आनंद भरभरून देतोय कुठेही गाजावाजा नाही कुठेही आतताईपणा नाही निमूटपणे.....हळूवार आपल्या बदलांचे उत्सव साजरे करतो... मग तो सूर्योदय असो वा सूर्यास्त, पिवळया फुलांनी डवरलेला गुलमोहर असो वा निष्पर्ण झालेला पिंपळराज असो,डोंगरकड्यावरून कोसळणारा जलप्रपात असो वा झुळझुळ वाहणारा निर्झर...!! 
आपण मानवजात या निसर्गाच्या जीवावर का उठलोय??? निसर्ग आपणास भरभरून देतोय आणि आपण तेच नष्ट करण्याच्या मागे लागलोय...
आपले  प्रत्येक सण हे नैसर्गिक घटकांशी निगडीत आहेत... हिंदू संस्कृतीने मानवाला पर्यावरणाशी एकरूप केले आहे...त्याला वैज्ञानिक दृष्टिकोण बहाल केला आहे... मग तुम्ही आस्तिक असा वा नास्तिक !!!
आपल्याला हे मान्य करावेच लागेल !!!!!
पौराणिक कथा वाचताना लक्षात येते कि पूर्वी लोकांची देवी-देवतांवर नितांत श्रद्धा होती.. त्याचाच आधार घेत त्यांनी काही गोष्टी धर्माच्या नावाखाली रूजविल्या... 
आजच्या काळात त्या वैज्ञानिक दृष्टिकोण ठेऊन त्या मांडल्या जाणे आवश्यक आहे. तो काळ आणि आताचा काळ यात जमिन- आसमानाचा फरक आहे.. तेव्हाच्या चालीरिती आज व्हायलाच हव्या असा अट्टाहासही नको... 
जगात एकमेव भारत असा देश आहे जिथे प्राकृतिक सौंदर्याची उधळण आहे, जिथे विविध जाति- धर्म -पंथ एकोप्याने नांदताहेत.. इथला हर एक सण - उत्सव जगाला आकर्षित  करतो.. मग तो गणेशोत्सव असो.. गोकुळाष्टमी असो..दिवाळी असो.... किंवा होळी असो..
असं असतानाही काही वेळा आपण कमनशिबी ठरतो जेव्हा कुणाच्याही बहकाव्याने धार्मिक तेढ निर्माण करणार्याच्यां हातातील बाहुले बनतो... मूळ उद्देश बाजूला सारून धार्मिक, प्रांतीय,जातीय वादाच्या ठिणग्यांना फुंकर घालू लागतो... मानवतावाद विझून जातो..
भारताची प्रतिज्ञा- 'भारत माझा देश आहे.' याने सुरू होते. 'माझा' या शब्दात स्वत:ची वैयक्तिक जबाबरी येते. जेव्हा आपण एखादी वस्तू आपली म्हटल्यावर त्यावर सार्वभौमत्व अभिप्रेत घेतो पण तेच माझं म्हणताना आपण आपली मालकी दाखवतो. ती वस्तू जपून हाताळतो,तिची काळजी घेतो..! तशीच काळजी देशाची नको का घ्यायला???
लाॅकडाउनच्या काळात एकंदरित सर्वच प्रार्थनास्थळे बंद ठेवण्यात आली. सर्वच जण मनातल्या मनात व घरातील देवघरातल्या देवांना साकडे चालू लागलो... ईश्वरीय शक्ती 
सण- समारंभ- उत्सव आनंदाचे एकोप्याचे स्नेहाचे द्योतक होणे गरजेचे आहे... इथे दिखावा,अहंभाव,गर्व नको हवे फक्त प्रेम,आपुलकी,बांधिलकीचे...... मर्मबंध...!




टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

वेड

इमेज
 प्रिय दुष्ट (प्री... फ्रूट अँड नट) मंद वाऱ्याची झुळूक यावी....अवचित पावसाची सर यावी तशी तुझी आमच्या आयुष्यात आलीस. खरं तर त्यावेळी आम्ही दोघंही एका वेगळ्याच फेऱ्यात अडकलो होतो. पल्लू आमच्यापासून दुरावली होती, त्यात अनेक उपचार करूनही आमचे इप्सित साध्य होत नव्हते. शरीराने-मनाने दोघेही थकलो होतो. सर्वांसाठी चेहऱ्यावर हसरा मुखवटा धारण केलेला... मुखवट्यामागे आर्त वेदना जी फक्त आमच्याही नकळत आम्ही दाबलेली... अश्या काळात तू अवतरलीस आमची कन्या म्हणून.. माझी दुष्ट... यांची बेटा...! तुझे मम्मा म्हणणे माझ्यातल्या आईला सुखावणारे होते. यांच्याशी प्रत्येक कामात सल्ला- मसलत,चर्चा व्हायच्या... गावी जाण्यापासून ते गुंतवणुकीपर्यंत ...! तू जेव्हा जेव्हा अंधेरीच्या घरी यायचीस तेव्हा तेव्हा निघताना तुला नेहमी आम्ही थांबवावे असे वाटे..पण नाही थांबवायचो... तू तुझ्या काळाचौकीच्या घरी जावीस इथे गुंतू नयेस असे वाटायचे. तुझ्या घरच्यापासून तोडणे आम्हाला नको होते. आम्ही खूप प्रयत्न केले की तू आमच्यापासून दूर व्हावीस.. पण जितके आम्ही तुला तुझ्या पालकांकडे ढकलत होतो तेवढीच तू आमच्याकडे ओ...
अधिक वाचा

आये ऽऽऽऽऽ

 उंच.. शिडशिडीत काटक बांधा ,उन्हातान्हात राबून रापलेला चेहरा ...  पहाडी आवाज पण त्यातही एक गोडवा ... सर्वांवर प्रेम करणारी ,सदैव प्रसन्नचित्त असणारी हि आमची आये ..... नाव सौ. काशीबाई भाऊ लाड .. मे महिन्याच्या सुट्टीत आम्ही येणार म्हणून वाटेकडे डोळे लावून बसायची .... ज्या दिवशी आम्ही येतोय  हे कळले कि हातातले काम टाकून धावत 'माझी पोरा इली'.. असं म्हणत आंब्याच्या झाडापर्यंत येई .भाकर-तुकडा अंगावरून ओवाळून पायांना व डोळ्यांना पाणी लावल्यानंतरच घरात प्रवेश मिळे. आजोळी गेल्यावर या सर्व आठवणी एक-एक  करून डोळ्यांसमोर चित्रपटासारख्या सरकत जातात...कधीकाळी माणसांचा राबता असलेले सुनं-सुनं घर आता  माणसांना शोधते असं वाटते. लग्नानंतर दरवर्षी गणपतीला धावती भेट केवळ आणि फक्त केवळ तिच्यासाठी मी आवर्जून जाते. शाळेत असताना कवयित्री शांता शेळके यांची 'पैठणी' कविता खूप  भावली होती ... त्या पैठणीतून आजीचे भावविश्व जसे उलगडले तसे आजोळच्या घरी जाताना माझ्या आजीचे भावविश्व उलगडू लागते. आये आत्ता जरी हयात नसली तरी तिचा वावर घरभर जाणवतो..तिची एक-एक आठवण मनाला ती तिथे असल्याची साक्ष ...
अधिक वाचा

प्रेमाची गोष्ट

खरंच प्रेम चौकटीत बसू शकेल का? नक्कीच नाही प्रत्येकाच्या प्रेमाच्या व्याख्या वेगवेगळ्या... आज मागे वळून पाहताना आपल्या नात्याची गुंफण नियतीने किती नकळतपणे गुंफली हे दोघांनाही कळलं नाही. एक मात्र नक्की आपल्याला बऱ्याचदा या नात्याने स्वभावातील वेगवेगळे पैलू दाखवून दिले. लग्नानंतर ही मित्र-मैत्रिणीचं नातं कायम राहिलं.. नवरा बायकोच नातं तर होतं पण मैत्रीचं नातं दृढ होत गेलं. नातं कोणतंही असो त्याला विश्वासाचा पाया मजबूत असावा लागतो. तसा विश्वास आपल्या नात्यात होता म्हणूनच ते कधी तकलादू ठरलं नाही.  उगवणारा प्रत्येक दिवस आठवण घेऊन उगवतो. सूर्याला पाहताना, चंद्राला पाहताना, आपल्या नेहमीच्या रस्त्याने प्रवास करताना क्षणोक्षणी आठवणी हळू हळू धुकं पसरावे तश्या पसरतात. एक गोष्ट मात्र नक्की या धुक्यात बाकी सर्व हरवते पण तुमची छबी मात्र स्पष्ट मूर्त असते. गेल्या पाच वर्षांत खूप काही बदललं असले तरी एक गोष्ट बदलली नाही ती म्हणजे तुमचा हसरा चेहरा.. दुःखात असते तेव्हा उभारी देतो. आनंदात असते तेव्हा प्रेरित करतो. मुळात तुमचा स्वभाव तसाच होता. माझ्या मनात काय चाललं हे न सांगताही कळायचे. एकमेकांच्या नज...
अधिक वाचा